Ons verhaal


Wij zijn de familie van lent.( Jan  Brigitta en Jolyn)

En wij zijn allemaal besmet met het husky virus .

Het begon met mij ( Jan ) in 1975.

Ik deed toen der tijd vakantie werk bij een melkman.   (Ik was toen dertien jaar. )

Met deze melkman kwam ik op een NATO basis om de melk te leveren.

Op een dag kwam hier een officier aan die rechtstreeks uit Alaska kwam

Hij deed de achterdeur van zijn vrachtauto open,en daar stond ik oog in oog met acht Siberian husky’s.

Voor mij stond het meteen vast dit waren de honden die ik ook wou hebben.

Op mijn gebroken Engels vroeg ik wat het voor een honden waren.

Hij zei dat het Siberian husky’s waren en dat ze uit de Seppela lijn Kwamen.

Ik was zo onder de indruk dat ik meteen begon te zoeken naar alles wat ik maar  over de husky kon vinden.

Dat was toen helemaal zo makkelijk nog niet.

Internet was er nog niet en bovendien stond de sledehondensport in europa nog ik de kinderschoenen.

Dus veel vond ik toen dan ook niet.

Het bleef bij een paar verhalen van Jack London en over de ontdekking van de Noordpool en natuurlijk het verhaal over de Serumrun met Balto ,Togo, en natuurlijk mijn grote held en idool Leonard Seppela.

Maar daar bleef het dan ook bij.

Hierdoor kwam het thema husky op een laag vuurtje te staan.

In 1983 leerde ik Brigitta kennen en ik vertelde haar dus ook over de Husky en mijn passie voor dit ras.

Dit bracht ik waarschijnlijk zo enthousiast over dat ook zij binnen de korsten keren het virus te pakken had.

Inmiddels was er al wat meer informatie te krijgen over de husky.

Ook waren we eens gaan kijken bij de training van Rene Minartz een musher die toen bij ons in de buurt woonde en trainde.

In 1986 trouwde we en begonnen we ons huis in te richten en natuurlijk kwamen er al vlug de eerste beeldjes en plaatjes van de husky op te hangen,er zijn dan ook vrienden en bekende die zeggen jullie wonen in een husky museum.

Maar tot de eerste echte Husky kwam duurde nog tot 1992.

Brigitta was in verwachting van Jolyn en we besloten nu ze thuis bleef om dan ook maar meteen een husky te kopen zodat Jolyn en de hond samen op zouden groeide.(dit vonden de familie en bekende niet zoon goed idee)

We dachten toen natuurlijk nog maar dat we een hond zouden nemen.

We gingen op zoek naar een fokker die pups had.

En deze vonden we in Geleen op de kronkel hoeven en bij hem kochten we wolf.

Toen we bij  hen weg reden zei hij nog met een Lachend gezicht.

Heb je plaats voor meer honden want het virus slaat toe denk er aan.

We snapte toen nog niet wat hij bedoelde en lachte maar wat.

Maar daar kwamen we al vlug achter wat hij bedoelde want In 1993 kwam Kaila er al bij.

Met deze twee werden veel wandelingen gemaakt en de eerste pogingen om aan de sledehonden sport te beginnen.

Ook werd er een bolderkar omgebouwd zodat de honden deze konden treken en jolyn er in kon zitten met de wandelingen.

In 2001 haalde we laika er bij met deze drie gingen we naar wedstrijden (vooral kijken) en over het strand racen met wat vrienden.

In 2004 kreeg wolf plotseling diabetisch en we moesten haar dan ook dagelijks insuline spuiten.

Dit hebben we tot haar dood in begin 2006 gedaan maar toch was de suiker op haar ogen geslagen en werd ze blind.

Ook kaila kreeg een vorm van diabetisch maar naar dat bij haar de baarmoeder was verwijderd bleef de suiker stabiel en we hoefde haar niet te spuiten maar ook zij was inmiddels blind.

Nu we met deze honden niet meer zo ver konden gaan en al helemaal niet hoefde te denken aan de sledehondensport werden langzaam alle spullen weg gedaan en verkocht.

Eigenlijk waren we gewoon aan het stoppen met de honden en de slede honden sport.

Toen in begin van 2006 wolf overleed,en het ons bewust werd dat kaila het ook niet meer zo lang zou maken waren we bang dat laika alleen zou komen te zitten.

We liepen nog naar te denken over wat we zouden gaan doen toen we te horen kregen dat er een Scandinavische dag in de buurt zou zijn waar ook husky kennels aanwezig zouden zijn.

We troffen hier wiel en Astrid dirkx van de Takonaq kennel.

Met hun konden we het direct goed vinden ,en natuurlijk snappen jullie het al er werd meteen weer over een hondje gesproken .

Er werd afgesproken dat we uit het eerst volgende nest een reutje konden krijgen als deze er in zat .

Maar voor het zover was nodigde wiel ons uit om eens mee te gaan naar hun training gebied.

Zo gezegd zo gedaan en we gingen een paar weken mee kijken.

Al vlug begon wiel er over als ik toch kwam kijken dat ik ook met laika met een step mee kon lopen.

En dat heb ik toen gedaan en ja als je dan weer met je hond door de bossen rent ben je zo weer verkocht en begin je weer langzaam Je uitrusting bij elkaar te zoeken.

Ook melde zich een meisje met een husky (shiela )bij mij met de vraag of we deze bij ons wilde 0p nemen.

Want zij kon haar niet meer houden in verband met haar studie.

Met haar spraak we af dat we de hond zouden nemen als de hond bij ons kon wennen.

En zo kwam shiela bij ons.

Met shiela en laika ben ik toen wat meer gaan trainen en heb ik toen in 2006 voor het eerst de pampa gelopen een heel bekende sledehonden wedstrijd in België.

In middels was de pup ook geboren en we noemde hem Babish.

Ook werd er meteen een afspraak gemaakt voor nog een pup.

Maar omdat het teefje leeg bleef en ik niet wilde wachten haalde ik een pup bij de Narmenak kennel in Belgie en dit was Boy.

Maar met Astrid en wiel spraken we af dat we toch nog een puppy wilde hebben van het volgende nest.

Deze werd eind 2007 geboren en we noemde hem chinouk.

En in het begin van 2009 kwam Astrid van de Takornaq kennel voor een dekking met boy.

We besloten uit deze dekking ook een pup te nemen en dit werd Balto.

In 2009 stierf Sheila .

In 2011 kreeg een vriend van ons een nestje en hieruit namen we ook weer een pup die noemde we Apache.

We hadden nu een goed lopend team en we gingen hiermee naar de wedstrijden.

Helaas werd boy ziek hij heeft problemen met zijn schildklieren en daar door helaas niet meer met het team mee.

Daarom besloten we in 2012 een pup te halen bij de d’Abajomy Kennel dit werd Lucky.

Dit werd onze nieuwe leidhond samen met Babish.

Met dit team lopen we de wedstrijden

In 2017 kochten we nog een Pup bij de d’Abajomy Kennel om dat voor Babish seizoen 2017/2018 het laatste wedstrijd jaar zal zijn hij word voor hem tijd dat hij Happy dog gaat lopen hij word nu 13 jaar .

De pup heet Dancer en gaat nu opgeleid worden tot leid hond.

U kunt u nu ook wel voor stellen dat we nog vaak aan de woorden van eerste Fokker hebben gedag toen hij zij heb je plaats voor meer.

We zijn nu in 2018 en ook bij ons is het uitgeroeid van het hebben van een hond naar in mannier van leven.

Hier op onze site vind u meer info en foto’s over ons en onze sport.