Ons verhaal





Wij zijn de familie van lent.( Jan . Brigitta,en Jolyn)

En wij zijn allemaal besmet met het husky virus .

Het begon met mij ( Jan ) in 1975.

Ik Deed toen der tijd vakantie werk bij een melkman

Ik was toen dertien jaar.

Met deze melkman kwam ik op een NATO basis om de melk te leveren.

Op een dag kwam hier een officier aan die rechtstreeks uit alaska kwam

Hij deed de achterdeur van zijn vrachtauto open,en daar stond ik oog aan oog met acht siberian husky’s.

Voor mij stond het meteen vast dit waren de honden die ik ook wou.

Op mijn gebroken Engels vroeg ik wat het voor een honden waren.

Hij zei dat het siberian husky’s waren en dat ze uit de Seppela lijn Kwamen.

Ik was zo onder de indruk dat ik meteen begon te zoeken naar alles wat er maar te vinden was over de husky .

Dat was toen helemaal zo makkelijk nog niet.

Internet was er nog niet en bovendien stond de sledehondensport in europa nog ik de kinderschoenen.

Veel vond ik toen dan ook niet.

Het bleef bij een paar verhalen van jack London en over de ontdekking van de Noordpool en natuurlijk het verhaal over de serumrun met Balto ,togo, en natuurlijk mijn grote held en idool leonard Seppela.

Maar daar bleef het dan ook bij.

Hierdoor kwam het thema husky op een laag vuurtje te staan.

In 1983 leerde ik Brigitta kennen en ik vertelde haar dus ook over de Husky en mijn passie voor dit ras.

Dit bracht ik waarschijnlijk zo enthousiast over dat ook zij binnen de korsten keren het virus te pakken had.

Inmiddels was er al wat meer informatie te krijgen over de husky.

Ook waren we eens gaan kijken bij de training van Rene Minartz een musher die toen bij ons in de buurt woonde en trainde.

In 1986 trouwde we en begonnen we ons huis in te richten en natuurlijk kwamen er al gauw de eerste beeldjes en plaatjes van de husky op te hangen,er zijn dan ook vrienden en bekende die zeggen jullie wonen in een husky museum.

Maar tot de eerste echte Husky kwam duurde nog tot 1992.

Brigitta was in verwachting van Jolyn en we besloten nu ze thuis bleef om dan ook maar meteen een husky te kopen zodat jolyn en de hond samen op groeide.(dit vonden de familie en bekende maar niks)

We dachten toen natuurlijk nog maar aan een hond.

We gingen op zoek naar een fokker die pups had.

Deze vonden we in geleen en kochten wolf bij hem .

Hij zei nog met een lachend gezicht heb je plaats voor meer honden want het virus slaat toe.

We snapte toen nog niet wat hij bedoelde.

Maar daar kwamen we al vlug achter want In 1993 kwam kaila er bij.

Met deze twee werden veel wandelingen gemaakt en de eerste pogingen om aan de sledehonden sport te beginnen.

Ook werd er een bolderkar omgebouwd zodat de honden deze konden treken en jolyn er in kon zitten met de wandelingen.

In 2001 haalde we laika er bij met deze drie gingen we naar wedstrijden (vooral kijken) en over het strand racen met wat vrienden

In 2004 kreeg wolf plotseling diabetisch en we moesten haar dan ook dagelijks insuline spuiten.

Dit hebben we tot haar dood in begin 2006 gedaan maar toch was de suiker op haar ogen geslagen en werd ze blind.

Ook kaila kreeg een vorm van diabetisch maar naar dat bij haar de baarmoeder was verwijderd bleef de suiker stabiel en we hoefde haar niet te spuiten maar ook zij was inmiddels blind.

Nu we met deze honden niet meer zo ver konden gaan en al helemaal niet hoefde te denken aan de sledehondensport werden langzaam alle spullen weg gedaan en verkocht.

Eigenlijk waren we gewoon aan het stoppen met de honden en de sport.

Toen in begin van 2006 wolf overleed,en het ons bewust werd dat kaila het ook niet meer zolang zou maken waren we bang dat laika alleen zou komen te zitten.

We liepen nog naar te denken over wat we zouden gaan doen toen we te horen kregen dat en een Scandinavische dag in de buurt zou zijn waar ook husky kennels aanwezig zouden zijn.

We troffen hier wiel en Astrid dirkx van de Takonaq kennel.

Met hun konden we het direct goed vinden ,en natuurlijk snappen jullie het al er werd meteen weer over een hondje gesproken .

Er werd afgesproken dat we uit het eerst volgende nest een reutje konden krijgen als deze er in zat .

Maar voor het zover was nodigde wiel ons uit om eens mee te gaan naar hun traininggebied .

Zo gezegd zo gedaan en we gingen een paar weken mee kijken.

Al vlug begon wiel er over als ik toch kwam kijken dat ik ook met laika met een step mee kon lopen.

En dat heb ik toen gedaan en ja als je dan weer met je hond door de bossen rijd ben je zo weer verkocht en begin je weer langzaam Je uitrusting bij elkaar te zoeken.

Ook melde zich een meisje met een husky (shiela )bij mij met de vraag of we deze bij ons wilde nemen want zij kon haar niet meer houden in verband met haar studie. En naar dat we goede afspraak hadden gemaakt wat we zouden doen als de hond niet bij ons kon wennen hebben we haar bij ons opgenomen .En zo kwam shiela bij ons.

Met shiela en laika ben ik toen wat meer gaan trainen en heb ik toen in 2006 voor het eerst de pampa gelopen een sledehonden wetsrijd in belgie.

In middels was de pup ook geboren en we noemde hem babish.

Ook werd een afspraak gemaakt voor nog een pup.

Maar omdat het teefje leeg bleef en ik niet wilde wachten haalde ik een pup bij de Narmenak kennel  en dit was Boy.

Maar met Astrid en wiel spraken we af dat we toch nog een puppy wilde hebben van het volgende nest

Deze is inmiddels ook al bij ons en hij heet chinouk

En ook de volgende pup is er al hij heet balto en is de zoon van boy .

Nu weten dan ook wat de fokker in geleen bedoelde met heb je plaats voor meer en het virus slaat toe.

Heel langzaam groeide het ook bij ons van het hebben van een hond naar een manier van leven.

Hoe het leven bij ons verder gaat  nu en in de toekomst kunt u op deze site volgen.    ( 15- 7-2009 )

.